عشق

کلمه اي مي يابي که معنايت منم

و مرا صدفي که مرواريدم تويي
و خود را اندامي که روحت منم
و مرا سينه اي که دلم تويي
و خود را معبدي که راهبش منم
و مرا قلبي که عشقش تويي
و خود را شبي که مهتابش منم
و مرا قندي که شيريني اش تويي
و خود را طفلي که پدرش منم
و مرا شمعي که پروانه اش تويي
و خود را انتظاري که موعدش منم
و مرا التهابي که آغوشش تويي
و خود را هراسي که پناهش منم
و ناگهان:::
سرت را تکان مي دهي و مي گويي:
نه، هيچ كدام
هيچ كدام اينها نيست، چيز ديگري است
يك حادثه ديگري و خلقت ديگري
و داستان ديگري است
و خدا آن را تازه آفريده است

+ نوشته شده در  یکشنبه 16 تیر1387ساعت 10:22  توسط احمد

---